وقتی برای خانه تکانی قلبم اصرار نموده، نگاه خیره کبوتری که زائر کوی عشق و منزلگه عشاق بود؛ حکایت از صعب و سختی دلی نمود که چون آن کبوتر، مجاور مهربانی بر مولایش نبود!. شیهای دیجور غفلت برایم ممد حیات شده و امتداد آن حتی با تغییر ساعت و درازای روز در موسم سبزه و باران دگرگونی نیافته است.

ای دل غافل من! سالی نیز گذشت و عمری برباد رفت. چشم آن کبوتر، ویرانی دلی را سبب گشت که اگر چشم بصیرتی می داشت نگاه رئوف امامی را برخود می دید که ناله می زد:«بارخدایا! او را دریاب!». و خدا ما را و من را دریابید که متقاضیش امام رئوفی با نام علی بن موسی الرضا(ع) بود و هست. سبز می شوم! می بارم! عطرآگین می شوم! می رویم! زنده می شوم! سرازیر می باشم اما امتداد غفلت باز هم برایم زمستانی دگر را رقم می زند.

کبوتر حرم می گوید:« یا محول الحول و الاحوال؛ حول حالنا الی احسن الحال»! او تحول می یابد و در تحولش بر فرار بام حرمش امنیت می یابد و طائر شهر بهشت می شود.

...و من نیز با عنایت آن معصومی که «معین الضعفا» نامیدند در بلندای جهالت خود زمزمه می کنم:«یا محول الحول....» اما طایر کوی ابلیس می شوم. شاید اگر آن عنایت نبود اکنون شیطانی بودم که جنسی از خاک و نه نار را رهنمون جهنمی ابدی میکردم.

سال نو می شود ای دل غافل من! و باز کسی برای تو می نالد و می خواند:

یا مقلب القلوب و الابصار

یا محول الحول و الاحوال

یا مدبر الیل و النهار

حول حالنا الی احسن الاحال

ای کاش کبوتر حرمش بودم! ای کاش......!!!

شبهای انتظار ادامه می یابد و مدینه مهدوی چون سرابی می شود؛ چون هنوز غافلیم و تحول گمشده ی ما! لیک باز هم عنایت هشتمین اختر آسمان عشق،  دهان را شیرین به عطر دعای فرج می نماید و از زبان من و ما می گوید:

«آللهم عجل لولیک الفرج»

 کبوتر می خندد! بال می گستراند و به پرواز در می آید و قفل ها می گشاید! و هنوز دست من بر قفلی که سالیان سال همنشینش بودم سنگینی می نماید! شاید در این سال او نیز گشایش یابد. شاید.........!!!